Sali Berisha duket se i ka dhënë fund dilemave mbi strategjinë e tij të brendshme, duke zgjedhur përfundimisht besnikërinë e verbër të Flamur Nokës përballë kërkesave për reformim të Ervin Salianjit. Kjo zgjedhje strategjike, megjithatë, po zbulon një realitet të dhimbshëm për Partinë Demokratike: tkurrjen e saj nga qendrat urbane drejt zonave rurale dhe humbjen e betejës së numrave, jo vetëm me Edi Ramën, por tashmë edhe me rivalët e brendshëm.
Besnikëria mbi Votën: Zgjedhja mes Nokës dhe Salianjit
Mes Flamur Nokës, ekzekutuesit të urdhrave që nuk garanton zgjerim elektoral, dhe Ervin Salianjit, figurës që ka dëshmuar mbështetje në bazë, Berisha zgjodhi të parin. “Faji” i Salianjit ishte kërkesa për analizë reale të humbjeve dhe largimin e figurave të konsumuara si Noka, Bardhi e Vokshi. Ndonëse Salianji shmangu sulmet direkte ndaj Berishës, lideri historik e lexoi këtë si një rrezik për autoritetin e tij absolut, duke e etiketuar rivalin e ri si të “vetëpërjashtuar”.
Lufta me “hijen” e krimit
Përplasja ka zbritur në nivelin e akuzave të rënda për lidhje me krimin. Ndërsa Noka akuzon Salianjin për mbështetje nga elementë si Suel Çela në Elbasan, Salianji ka kundërsulmuar me një “bombë” logjike: ishin po të njëjtët njerëz që mblodhën firmat për Foltoren e parë të Berishës kundër Bashës. Kjo luftë e brendshme, ku lidershipi akuzohet për bashkëpunim të ndërsjellë me krimin, po dëmton rëndë imazhin e PD-së, më shumë se sa vetë protagonistët e sherrit.
PD kthehet në “parti rurale”
Treguesi më i qartë i krizës së Berishës është gjeografia e takimeve të tij. Ndërsa takimet e Salianjit me demokratët kanë patur pjesëmarrje masive, “Foltoret” zyrtare po vuajnë për frymëmarrje.
Fakti që Berisha, pas festës së Krishtlindjes, zgjodhi të shkonte në Manëz dhe jo në qendër të Durrësit, është domethënës. Duket se në qytetet e mëdha, strukturat janë inekzistente ose të demotivuara, duke e detyruar liderin 81-vjeçar të kërkojë audiencë nëpër fshatra. Kjo tendencë po e kthen PD-në në një parti rurale, e cila nuk arrin të mbushë as sallat e vogla të pallateve të kulturës në bastione si Mirdita, ku baza i kërkoi sërish largimin e Nokës dhe Bardhit.
Qëllimi: Jo pushteti, por monopoli i opozitës
Situata aktuale të krijon përshtypjen se Berisha nuk po lufton më për të ardhur në pushtet – një perspektivë që duket gjithnjë e më e largët përballë një Edi Rame në mandatin e katërt. Objektivi i tij real duket të jetë dominimi i opozitës. Berisha kërkon të jetë “kapo” i pakicës, të kontrollojë vulën dhe të bëjë pazaret politike të radhës, qoftë edhe duke sakrifikuar shpresën e demokratëve për fitore.
Në këtë panoramë, Salianji duket se ka arritur ta fusë Berishën në një “cep”, duke e detyruar të rrugëtojë nëpër katunde për të gjetur dëgjues, ndërsa Tirana dhe qytetet e mëdha mbeten gjithnjë e më të ftohta ndaj retorikës së vjetër.
