TIRANË – Partia Demokratike e drejtuar nga Sali Berisha duket se ka rënë në një ngërç të thellë strategjik, që në gjuhën popullore përshkruhet më së miri me shprehjen: “Qejfi ia ka, por b… s’ia mban”. Sjellja e fundit e opozitës në raport me Komisionin e Posaçëm të Reformës Territoriale ka zbuluar krizën e identitetit të kësaj force politike: a është ajo një parti institucionale që kërkon reforma, apo një lëvizje radikale në “mosbindje civile”?
Dilema: Gënjeshtra për militantët vs. Realiteti Parlamentar Thelbi i problemit qëndron te retorika e dyfishtë.
-
Për militantët: Berisha u ka premtuar “revolucion”, rrëzim të “Ramadurës” me çdo mjet, dhe refuzim kategorik të çdo pazari apo uljeje në tryezë me Edi Ramën.
-
Për realitetin politik: PD e di se për të mbijetuar politikisht dhe për të pasur peshë në zgjedhjet e ardhshme, duhet të jetë pjesë e tryezave të reformave të mëdha, siç është ajo Territoriale apo Zgjedhore.
Kjo përplasje ka krijuar një situatë ku lidershipi i PD-së duhet të gënjejë njërën palë: ose do tradhtojnë premtimin për “luftë pa kompromis”, ose do të vetëpërjashtohen nga proceset jetike të shtetit.
Kaosi me Reformën Territoriale Konfuzioni i ditëve të fundit është simptomë e kësaj sëmundjeje politike.
-
Fillimisht, Berisha deklaroi bojkot total, duke cituar “mosbindjen civile”.
-
Më pas, Gazment Bardhi u përpoq ta zbusë situatën, duke lënë të hapur shtegun e pjesëmarrjes.
-
Sërish Berisha riktheu retorikën e fortë, për t’ia lënë në fund “pataten e nxehtë” Kryesisë së Partisë.
Alibia e viktimës Për të mbuluar këtë mungesë koherence, përfaqësuesit e opozitës në Kuvend kanë zgjedhur strategjinë e viktimizimit. Në vend që të mbajnë një qëndrim të qartë (PO ose JO), ata akuzojnë mazhorancën për “ultimatume” dhe presione, madje duke pretenduar se nuk janë njoftuar për oraret e mbledhjeve – një justifikim që bie ndesh me kalendarin e paracaktuar të Kuvendit.
Përfundim Mungesa fizike e Berishës në momentet e debatit dhe delegimi i “rolit” te të tjerët, tregon se PD po përpiqet të luajë me dy porta. Por, kjo strategji e ka futur opozitën në një qorrsokak: sa më shumë kohë kalon, aq më e vështirë bëhet për të pastruar “baltën” e retorikës radikale nga fytyra e një partie që, në fund të ditës, kërkon të jetë pjesë e sistemit që pretendon se po e shemb.
