Një opinion i mprehtë social përpiqet të shpjegojë “alergjinë” e fundit të shqiptarëve ndaj thirrjeve për protesta, duke e nisur me një krahasim historik. Në shkurt të vitit 1991, fotot e fotografit Franz Gustincich tregonin sheshe ku “nuk kishte vend as për një kokërr ulli”.
Sot, ndryshe nga vajtimet e analistëve televizivë që pyesin me dëshpërim “pse flenë njerëzit”, shkrimi argumenton se shqiptarët nuk kanë humbur ndjenjën e përgjegjësisë, por kanë fituar qartësinë për të mos u përdorur në betejat e të pasurve.
1. Spektakli i “Ringut” Politik Arsyeja kryesore e apatisë është perceptimi i situatës aktuale. Falë hetimeve të SPAK, qytetarët po shohin një luftë mes politikanëve-pasanikë.
-
Njëra palë bërtet sepse i sekuestrohen prona e pasuri të dyshimta.
-
Pala tjetër akuzohet për babëzi të ngjashme. Për qytetarin e thjeshtë, kjo është një “zënkë pasanikësh” për të mbrojtur privilegjet e tyre, jo një kauzë kombëtare.
2. Realiteti vs. Televizioni Shkrimi evidenton absurdin e paneleve televizive ku elitat ankohen për popullin, ndërkohë që injorojnë dramat reale.
-
Rasti i Nënës në Durrës: Përmendet shembulli i dhimbshëm i një nëne me tre fëmijë që punon me dy turne për të paguar qiranë në një zonë të përmbytur dhe pa ujë. Për këtë realitet, asnjë analist apo politikan nuk bëri thirrje për revoltë të përditshme.
3. Shpresa te Drejtësia e Re Ndryshe nga e kaluara historike ku pasanikët torturoheshin për t’u marrë floririn, sot shpresohet që Drejtësia e Re të bëjë ndarjen e madhe: të tregojë kush u pasurua me hile e vjedhje dhe kush punoi ndershëm, pa pasur nevojë që populli të dalë në rrugë për të mbrojtur mëkatarët.
