Pas mbledhjes urgjente të Këshillit të Sigurisë Kombëtare, Presidenti serb Aleksandar Vuçiç nuk doli thjesht me deklarata rutinë, por shpalosi një doktrinë të re mbijetese. Ngjarjet në Venezuelë dhe kapja e Maduros nga SHBA kanë shërbyer si “shkëndija” që ka kristalizuar frikën më të madhe të Beogradit: në një botë pa ligje, të voglit e pësojnë nëse nuk kanë dhëmbë.
Fundi i Iluzioneve: “Ligji i Forcës”
Për Vuçiç, ndërhyrja amerikane në Karakas ishte prova përfundimtare se e drejta ndërkombëtare ka vdekur.
-
Mesazhi: Karta e OKB-së ekziston vetëm në letër. Sovraniteti nuk mbrohet nga normat, por nga fuqia.
-
Evropa e Dobët: Sipas analizës së tij, BE-ja është e paralizuar strategjikisht dhe e paaftë të mbajë qëndrim autonom përballë SHBA-së.
Doktrina e Deterrencës: “Paqe përmes Frikës”
Në këtë xhungël gjeopolitike, Serbia ka vendosur të zbatojë doktrinën e deterrencës (shkurajimit). Vuçiç e bëri të qartë se nuk pret ndihmë nga askush – as nga Rusia, as nga Kina (duke përmendur se hera e fundit që dikush ndërhyri ishte Ushtria e Kuqe në L2B).
Plani është dyfishimi i kapaciteteve ushtarake, jo thjesht në numra, por në teknologji dhe fuqi zjarri. Qëllimi nuk është të nisë luftë, por ta bëjë koston e sulmit ndaj Serbisë aq të lartë, saqë çdo kundërshtar të mendohet dy herë.
Trekëndëshi i Frikës: Kosovë – Shqipëri – Kroaci
Pika më nevralgjike e diskutimit mbetet rajoni. Vuçiç e sheh armatosjen e Prishtinës dhe bashkëpunimin me Tiranën e Zagrebin si një rrezik ekzistencial.
Pse ky trekëndësh e tmerron Beogradin? Analiza e ftohtë tregon se për herë të parë, Serbia ndihet e rrethuar nga një bosht i sinkronizuar politikisht dhe ushtarakisht:
-
Kosova: Përfaqëson frontin e hapur të sovranitetit dhe “këmbën” e NATO-s në terren.
-
Shqipëria: Ofron thellësinë strategjike, mbështetjen diplomatike dhe orientimin e qartë perëndimor.
-
Kroacia: Sjell fuqinë ushtarake konvencionale, përvojën e luftës dhe standardet e plota të NATO-s.
Frika e Vuçiçit nuk është një sulm i menjëhershëm, por normalizimi i këtij rrethimi. Nëse ky bosht konsolidohet, Serbia zhvendoset nga “lojtari kryesor” i Ballkanit, në një “objekt” që menaxhohet nga fqinjët e saj.
Energjia dhe Litiumi si armë
Në fund, Vuçiç e lidh sigurinë me energjinë. Ai e sheh rikthimin e interesit amerikan (Doktrina Monroe 2.0) si një luftë për burime. Në këtë kontekst, rezervat e litiumit në Serbi shihen si një aset strategjik mbijetese, por edhe si një arsye pse fuqitë e mëdha mund të tentojnë ta destabilizojnë vendin për të kontrolluar këto burime.
