Demokracia dhe rotacioni i pushtetit janë thelbësisht çështje kohe dhe ciklesh. Por në vitin 2026, panorama politike në Shqipëri shtron nevojën e një bilanci racional mbi fatin e opozitës. Në vitin 2021, ndryshimi i kursit brenda Partisë Demokratike u motivua me argumentin madhor se lidershipi i asaj kohe ishte i pafuqishëm për të mundur Edi Ramën. Premtimi ishte rikthimi i shpejtë te fitorja.
Pesë vite më vonë, faktet flasin vetë. Kanë kaluar disa procese zgjedhore, përfshirë parlamentaret e vitit 2025, dhe PD vazhdon të mbetet në opozitë. Nëse bilanci bëhet mbi bazën e premtimit fillestar, rezultati është një objektiv i parealizuar. Pyetja legjitime që ngrihet sot nuk është më “kush e ka fajin”, por “sa mund të zgjasë pritja?”.
Një forcë politike që ndodhet në opozitë që nga viti 2013 përballet me rrezikun e erozionit të pakthyeshëm. Sa mund të rezistojë struktura e saj pa karburantin e pushtetit? A është PD-ja e pas-2021 më e fortë, më e bashkuar dhe më përfaqësuese? Nga jashtë, duket se strategjia ka mbetur e mbërthyer në një ritual ciklik: deklarata nga selia, grumbullime para Kryeministrisë dhe shpërndarje. Ndërkohë, shoqëria shqiptare ka evoluar, duke kërkuar ndoshta një ofertë tjetër politike përtej rutinës 35-vjeçare.
Duket se ka një disbalancë të thellë midis sakrificës së bazës dhe komoditetit të elitës politike. Ndërsa mbështetësit e thjeshtë përballen me komisariatet apo detyrohen të emigrojnë e të bëjnë kompromise pragmatike për një vend pune, lidershipi opozitar vazhdon të gëzojë benefitet e status quo-së dhe mandatit të deputetit.
Pyetja që kërkon përgjigje në vitin 2026 është ekzistenciale: A ka një strategji reale për marrjen e pushtetit, apo opozita ka hyrë në një fazë inercie ku thjesht pret gabimin e kundërshtarit? Nëse demokratët nuk gjejnë një përgjigje bindëse, rreziku është që koha të mos punojë më për ta, por për shpërbërjen e tyre si alternativë qeverisëse.
