Moti i keq që ka mbërthyer vendin këto ditë nuk ka sjellë vetëm ujë dhe baltë, por edhe debate mbi shkaqet e vërteta të këtyre fenomeneve. Në një reflektim të gjerë, autori argumenton se përpara se të kërkojmë fajtorë tek diplomat, duhet të pranojmë fuqinë ciklike dhe dërrmuese të natyrës.
Klima dhe “Sëmundja e Mijëvjeçarit” Shkrimi nis me një konstatim mbi brishtësinë njerëzore përballë ndryshimeve klimatike. Moti ekstrem nuk sjell vetëm dëme fizike, por godet rëndë shëndetin mendor.
-
Depresioni sezonal: Rritja eksponenciale e alergjive dhe depresionit lidhet direkt me mungesën e dritës dhe presionin atmosferik, duke prekur veçanërisht personat fotosensibël.
Polemika: A e kanë fajin diplomat për përmbytjet? Pika kulmore e analizës është reagimi ndaj një komenti të studiuesit Taulant Muka, i cili kishte lidhur situatën e përmbytjeve me “nivelin inekzistent të Universiteteve dhe Diplomave” në Shqipëri.
Autori i përgjigjet me një kundër-argument të bazuar në fakte ndërkombëtare:
“Çfarë mund të kishte ndodhur vallë me Zvicrën, Francën dhe Italinë e Veriut, që u përmbytën pak muaj më parë? A kanë edhe ata universitete të dobëta?”
Fizika vs. Politika Argumenti teknik është i thjeshtë: Kur sasia e reshjeve për orë tejkalon çdo parashikim (kur “deti derdhet nga qielli”), nuk ka inxhinieri apo diplomë që ta ndalë. Këto janë fenomene ekstreme, jo dështime akademike.
Ironia finale Në mbyllje, autori përdor sarkazmën ndaj Mukës, duke thënë se do t’u shkruajë universiteteve prestigjioze në Europë për t’i pyetur pse “çojnë dëm fondet” kur nuk ndalojnë dot shirat, duke e cilësuar logjikën e Mukës si “fantashkencë e ngjyrave të ylberit”.
