Pas ndryshimeve drastike politike dhe rënies së regjimit të Assad, Turqia po lëviz me shpejtësi për të çimentuar ndikimin e saj në Sirinë e pasluftës. Hapi i radhës është një marrëveshje madhore energjetike e parashikuar për vitin 2026, e cila pritet të rihapë “kutinë e Pandorës” për kufijtë detarë në Mesdhe.
Ministri turk i Energjisë, Alparslan Bayraktar, ka njoftuar arritjen e një dakordësie paraprake, e cila do të lejojë anijet turke të nisin kërkimet sizmike për naftë dhe gaz përgjatë bregdetit sirian.
Frika e Athinës: Një hartë e re detare?
Ky afrim i rrufeshëm mes Ankarasë dhe Damaskut të ri po vëzhgohet me ankth nga Greqia dhe Qipro.
Analistët paralajmërojnë se qëllimi final mund të jetë krijimi i një “Zone Ekskluzive Ekonomike” (ZEE) të përbashkët Turqi-Siri. Një lëvizje e tillë do të sfidonte drejtpërdrejt pretendimet detare të Greqisë dhe Qipros, duke ndryshuar në mënyrë dramatike balancën e fuqisë në Mesdheun Lindor.
Turqia, arkitekte e energjisë siriane
Përveç ambicieve në det, Turqia tashmë është bërë lojtari kryesor në rindërtimin e infrastrukturës energjetike të Sirisë, përmes projekteve strategjike:
-
Gazsjellësi Kilis-Alepo: Një tubacion që do të transportojë 2 miliardë metra kub gaz në vit drejt Sirisë.
-
Rrjeti Elektrik: Po ndërtohet linja e tensionit të lartë që do të bashkojë sistemet e dy vendeve brenda fillimit të vitit 2026.
-
Investimi 7 miliardë dollarësh: Kompani turke, në bashkëpunim me ato amerikane dhe nga Katari, kanë nënshkruar marrëveshje për ndërtimin e centraleve të gazit dhe impianteve diellore.
Me këto lëvizje, Ankaraja po përdor energjinë jo vetëm për përfitime ekonomike, por si një “urë” për të mbajtur Sirinë në orbitën e saj gjeopolitike.
