Invalidët në Shqipëri janë bërë shtresa më e përbuzur dhe e harruar nga shteti dhe shoqëria. Ata jetojnë në kushte të vështira, ku as paketa minimale e pensionit që marrin nuk iu mjafton për të përballuar nevojat bazë.
Megjithatë, edhe atë shumë të ulët që i jepet si ndihmë, shpesh e humbasin për arsye burokratike apo shkelje të rregullave absurde. Shteti nuk ofron mbështetje reale, përkundrazi i lë ata në mëshirë të fatit, duke ua hequr edhe atë pak që ka mbetur.
Kjo tregon një indiferencë të thellë dhe mungesë totale të një shteti social që të paktën të sigurojë dinjitet për qytetarët më të brishtë. Invalidët nuk janë vetëm viktima të sëmundjeve apo aksidenteve, por edhe viktima të sistemit që nuk i respekton dhe nuk i mbron.
Në vend që të jenë prioritet, ata përballen me padrejtësi, abuzime dhe braktisje, duke u kthyer në një grup të margjinalizuar që përballet çdo ditë me sfida të jashtëzakonshme.
Ku është shteti social që na kanë premtuar? Ku është ndihma dhe mbrojtja për ata që nuk kanë më asnjë rrugëdalje?
Ky realitet është një thirrje alarmante për ndërhyrje urgjente dhe ndryshime rrënjësore në politikat sociale
